środa, 29 maja 2013

Teraz troszkę fotek.









Sory. Takie definicje np.: jak powstała walka powinnam umieścić jako pierwszy post albop drugi, ale kompletnie o tym zapomniałam. W samą porę sobie przypomniałam no nie? Ale skleroza.

Sztuki walki (niekiedy błędnie utożsamiane ze sportami walki i systemami walki) są sposobami walki wręcz, czasami z użyciem broni białej. Podstawą nauki wszelkich sztuk walki jest trening, który zazwyczaj uczy umiejętności samokontroli wybuchów agresji, samoobrony, poprawia wydolność organizmu oraz redukuje poziom strachu.
Klasyfikacja rodzajów walk do konkretnych kategorii stała się punktem spornym wśród zainteresowanych ze względu na płynna granicę pomiędzy tymi kategoriami. Główną cechą rozgraniczającą kategorie jest cel trenowania danego rodzaju walki. Teoretycznym priorytetem w sztukach walki jest rozwój osobowościowo-duchowy. Sporty walki kładą nacisk na element rywalizacji sportowej. Z kolei systemy walki to formy stworzone dla potrzeb współczesnych armii, nastawione na szybką i skuteczną eliminację wroga. Płynność granic polega między innymi na przechodzeniu niektórych sztuk walki w sferę sportów walki (np. judo, taekwondo).
W ciągu XX wieku większość wiedzy, jaką świat zachodu zdobywał o sztukach walki, bazowała na kinematografii i stworzyła nieprawdziwy obraz, sugerujący, że sztuki walki to domena krajów azjatyckich. Tymczasem od zarania dziejów ludzie na całym świecie uczyli się metod obrony przed przeciwnikami, także bez użycia broni. W rezultacie na świecie istnieje dziś wiele sztuk walki, które są aktywnie trenowane i rozwijane.
Termin "sztuki walki" został przetłumaczony w 1920 w słowniku japońsko-angielskim Takenobu z japońskiego bu-gei lub bu-jutsu (武術): "sztuka/umiejętność zachowań militarnych". Definicja została przetłumaczona bezpośrednio z chińskiego określenia wushu (pinyin: wǔ shù; Kantoński: mou seut), dosłownie, "sztuka walki", oznaczająca wszystkie sposoby chińskich walk.

Istnieje bardzo wiele szkół sztuk walki, różniących się od siebie, jednak generalnie nauczają one sposobów fizycznego pokonania przeciwnika w bezpośrednim starciu (bez użycia broni dalekiego zasięgu, jak broń palna). Większość wschodnich szkół walki stawia sobie za zadanie nie tylko fizyczne przygotowanie człowieka do walki, ale również rozwój psychiczny i duchowy. Internalizacja wartości budo zawartych w tradycji sztuk walki, rozwija w osobie wiele cech związanych z poziomem zadowolenia z życia. Elementy medytacji zapewne rozwijają sferę duchową, jednak obecny stan wiedzy nie pozwala na efektywne zweryfikowanie rozwoju sfery duchowej w jakimkolwiek obszarze życia.
Sztuki walki mogą składać się z następujących elementów: uderzeń pięścią lub łokciem, kopnięć, chwytów, duszeń, rzutów, dźwigni oraz walki bronią (białą).

Współcześnie dzieli się je według kilku schematów:
  • "light-contact"/"semi-contact"/"full-contact" - ten podział dzieli systemy walki w zależności od ilości zasad i ograniczeń oraz systemu treningowego:
    • light-contact (lekko kontaktowe) to systemy walk, w których nie stosuje się uderzeń na głowę, krocze itp., zazwyczaj zawodnicy noszą ochraniacze, a formuła zapewnia spore bezpieczeństwo walczących (np. poprzez karanie brutalnych ciosów/kopnięć);
    • semi-contact (średnio kontaktowe) to systemy walk, w których zawodnicy nie posiadają tak wielu ochraniaczy, dopuszczone są kopnięcia/uderzenia na głowę, a sam proces treningowy zakłada sparingi i walki;
    • full-contact (pełno kontaktowe) to systemy walk, zakładające walkę bez ochraniaczy lub z bardzo nielicznymi, z bardzo małą ilością ograniczeń (np. zakaz uderzeń w tył głowy czy dźwigni na stawy);
  • walka sportowa/samoobrona/systemy wojskowe (tzw. kombaty) - ten podział dzieli systemy walki w zależności od przeznaczenia;
  • walka bez broni/walka z bronią.
Podział nie zawsze jest ścisły, wiele szkół walki posiada elementy mieszane, a dodatkowo każda szkoła, każdy trener może uczyć na swój sposób.
Współcześnie istnieją dwa kierunku rozwoju szkół walki. Pierwszy to utrzymanie tradycyjnych wartości i rozwój duchowy. W tę stronę kieruje się m.in. aikido, karate tradycyjne, kung-fu, a także inne tradycyjne szkoły, których proces treningowy w znacznej mierze nastawiony jest na rozwój duchowy, spokój, umiejętność kontroli umysłu, medytację, a w mniejszym na brutalną walkę. Inne szkoły, takie jak większość szkół Kyokushin czy taekwondo, zostały zmuszone do rozbudowy procesu treningowego, aby być konkurencyjne wobec nowych systemów walki oraz zmieniających się wymagań. Pojawienie się w czasie II wojny światowej wojskowych systemów walki, takich jak izraelska krav maga, polski Bas-3 czy rosyjskie sambo, uczących samoobrony z przeznaczeniem do walki ulicznej, oraz pojawienie się sportów walki "międzydyscyplinarnych", jak Kudo Daido Juku czy MMA, wykazało niską praktyczną skuteczność niektórych tradycyjnych szkół sztuk walki. Wzrosła popularność systemów kompleksowych, uczących walki zarówno w "stójce" jak i w parterze, uczące uderzeń (także łokciami), kopnięć (także kolanami), chwytów, dźwigni (także na stawy), kluczy, duszeń.
Dla przedstawicieli tradycyjnych, wschodnich stylów walki jest kwestią dyskusyjną, czy za sztuki walki można uznać takie formy walki jak boks, kick-boxing, Kudo Daido Juku, MMA, zapasy czy szermierka, ponieważ poza elementami czysto technicznymi nie uwzględniają rozwoju duchowego i kulturowego adepta (co, zdaniem niektórych, jest koniecznym warunkiem "sztuki", a bez nich można mówić raczej jedynie o sporcie lub systemie walki)[1]. Krytycy tego podejścia podnoszą z kolei, że to raczej tradycjonalne style, jak aikido czy capoeira, które duży nacisk kładą na rozwój duchowy i samą "sztukę", ale nie sparingi i trening realnej walki, nie powinny podkreślać, że uczą walki wręcz.

 Terminologia używana w sztukach walki może pochodzić z języków orientalnych. Przykładem są nazwy technik w judo lub karate. Część pojęć (rzut, dźwignia itp.) pochodzi z analogicznych dyscyplin znanych w kręgu cywilizacji europejskiej. Podobne źródło mają też takie nazwy, jak "boks tajski" czy "boks chiński". Używa się też terminologii zaczerpniętej z języka angielskiego, np. grapling (ang. grappling), traping (ang. trapping). Pojawia się tendencja do spolszczania nazw angielskich: w miejsce pojęcia "traping" pojawia się "usidlanie". Terminy te tworzy się spontanicznie, nie zawsze zgodnie z polską gramatyką. Przykładami mogą tu być "styl uderzany" i "styl chwytany". Wyrazy "uderzany" i "chwytany" są imiesłowami przymiotnikowymi biernymi, które nie pasują jako określenia rzeczownika "styl" ("styl chwytany" oznaczałoby, że ktoś chwyta styl; bardziej poprawne byłoby wyrażenie "styl chwytowy", czyli "oparty na chwytach").
Pisownia terminów dotyczących sztuk walki jest również niejednolita. Początkowo próbowano stosować ortografię polską ("dżudo"), potem jednak pojawiła się tendencja do pisania nazw orientalnych zgodnie z transkrypcją łacińską przyjętą w odpowiednim języku ("judo"). Często w umiarkowanym stopniu adaptuje się pojęcie do polskiej gramatyki, np. łącząc poszczególne jego człony. Zatem zamiast dawnego "tae kwon do" obecnie pisze się "taekwondo", gdyż w polszczyźnie nie ma słów "tae" i "kwon", zaś "do" ma inne znaczenie niż w języku koreańskim, z którego ten wyraz pochodzi. Dotyczy to jednakże nazw dyscyplin jako nazw pospolitych. Nazwy organizacji, jak i inne nazwy własne, mają odmienną pisownię, opartą na stosowanej w nazwie odpowiedniej organizacji zagranicznej. Niejednokrotnie przedstawiciele różnych sztuk walki, chcąc podkreślić ich unikatowość, traktują nazwę dyscypliny jak nazwę własną i piszą ją w sposób różny od przyjętego, często rozpoczynając wielką literą. Jednakże takie postępowanie wprowadza chaos w nazewnictwie i utrudnia przyswojenie wschodniej terminologii przez kulturę europejską.

 Według niektórych badań z zakresu psychologii, aktywne trenowanie różnych form walki, a w szczególności tych wartościujących kulturę budo, obniża poziom agresywności u adeptów. Związane to może być ze wzrostem świadomości własnych umiejętności i pewności siebie. Niewątpliwie istotną rolę w nauczaniu zachowań odgrywa trener, będący nierzadko autorytetem w danej dziedzinie, więc wzorem do naśladowania. W kulturze walczącej z narastającym poziomem agresji, odpowiednio ukierunkowany trening wydaje się być środkiem zaradczym.

Mam nadzieję, że was nie zanudziłam. Wiem, że nie każdy lubi czytać, ale spróbujcie przeczytać przynajmniej początek.

poniedziałek, 27 maja 2013

Prawa walki zbrojnej

  • Prawo zależności przebiegu i wyniku działań wojennych od stosunku sił biorących w nich bezpośredni udział.
  • Prawo zależności form i sposobów prowadzenia działań wojennych od stosowanego uzbrojenia i sprzętu technicznego, zwłaszcza od ich jakości i sprawności technicznej;
a także:
  • prawo zależności przebiegu i wyniku walki od właściwości środowiska, w jakim jest prowadzona;
  • prawo zależności przebiegu i wyniku walki od sposobu dowodzenia;
  • prawo zależności walki od współdziałania sił i środków danej strony biorącej w niej udział;
  • prawo zależności przebiegu i wyniku walki od ześrodkowania wysiłków.

Cechy walki

  • duża dynamika
wynika ze stosowania przez walczące strony nowoczesnych, środków o dużej sile rażenia, ruchu wojsk na polu walki oraz coraz doskonalszych środków dowodzenia. Jest ona determinowana potrzebą przenoszenia wysiłku wojsk na wybrane kierunki lub w głąb ugrupowania przeciwnika. Będzie występowała również podczas przekraczania stref skażeń, zakażeń, zniszczeń, pożarów i zatopień, wyprowadzania wojsk spod uderzeń i rejonów zagrożonych odcięciem lub okrążeniem, a także podczas zamiany wojsk obezwładnionych uderzeniami przeciwnika
  • częste i gwałtowne zmiany sytuacji
następują wskutek stosowania silnych środków rażenia, szerokiego manewru, stosowania przez walczące strony niekonwencjonalnych rozwiązań i często znacznej różnicy potencjału bojowego. Mogą być również wynikiem sztuki prowadzenia walki, czy też pełnego wykorzystania możliwości środków walki.
  • duża ilość informacji lub ich brak
utrudnia podejmowanie decyzji i kierowanie wojskami. Gwałtowny wzrost ilości i jakości technicznych środków pozyskiwania i przekazywania informacji spowodował równie szybki wzrost środków ich zakłócania i niszczenia. Powoduje to, że w pewnych okresach walki dowódcy mogą otrzymywać bardzo dużą ilość informacji pochodzących z różnych źródeł i często ze sobą sprzecznych, a w innych okresach może nastąpić prawie całkowity brak informacji. Dlatego też, podejmowanie decyzji będzie często oparte na informacjach zmiennych lub niepełnych.
  • różnorodność sposobów prowadzenia walki
wynika z charakteru działań przeciwnika, dużych możliwości bojowych posiadanego uzbrojenia i wyposażenia, ilości posiadanych sił i środków, a także możliwości realizowania określonych zadań bojowych w różnych warunkach terenowych.
  • jednoczesne prowadzenie walki w zróżnicowanych środowiskach
oznacza realizację określonych zadań bojowych na lądzie, w powietrzu, na wodzie. Najbardziej typowe będą działania powietrzno-lądowe, prowadzone z dużym rozmachem przestrzennym i w szybkim tempie. Przykładem walki w trzech środowiskach może być prowadzenie działań przez wojska lądowe wzdłuż wybrzeża morskiego, przy aktywnym udziale marynarki wojennej i lotnictwa.

Czynniki walki

polega na bezpośrednim fizycznym, psychicznym i informacyjnym oddziaływaniu na siły i środki przeciwnika. Celem rażenia jest obniżenie jego potencjału bojowego, zdolności bojowej, zdezorganizowanie jego działań i zapewnienie wojskom własnym sprzyjających warunków do wykonania postawionych zadań. Podstawowa formą rażenia jest ogień. Szczególnymi formami oddziaływania są inżynieryjne środki rażenia, rażenie elektroniczne i oddziaływanie psychologiczne.

System walki

Jest to skoordynowany wewnętrznie zbiór wzajemnie powiązanych sił, środków i różnorodnych działań, ukierunkowanych na osiągnięcie celu walki, (kampanii, operacji) w sposób zgodny z zamiarem dowódcy i przy jak najmniejszych stratach własnych. W skład systemu walki wchodzą podsystemy: rażenia, informacyjny, wsparcia, zasilania, infrastruktury obszaru działania, ugrupowania.
Walka - to główna kategoria działań taktycznych, rozumiana jako skupione w czasie i przestrzeni starcie dwóch przeciwstawnych stron w skali taktycznej.
Podstawowymi rodzajami walki są: obrona, natarcie oraz działania opóźniające. Wyróżnia się ponadto: działania desantowo-szturmowe, działania specjalne, wycofanie, działania nieregularne i inne.

sobota, 25 maja 2013

A teraz coś innego. Niżej znajdziecie kilka cytatów związanych z walką. Może nie za bardzo mówią o tym sporcie, ale słowo walka jest w każdym z nich.

W życiu bowiem istnieją rzeczy, o które warto walczyć do samego końca.

Tylko niekiedy szczęście bywa darem, najczęściej trzeba o nie walczyć.

Najpierw Cię ignorują. Potem śmieją się z Ciebie. Później z Tobą walczą. Później wygrywasz.

Ten, który walczy z potworami powinien zadbać, by sam nie stał się potworem. Gdy długo spoglądamy w otchłań, otchłań spogląda również w nas.


 To ty dajesz moc demonom, które zwalczasz.

Czyż nie jest dziwne, że ludzie tak chętnie walczą o religię, a tak niechętnie żyją zgodnie z jej przepisami.

Byle smród co walczy z wentylatorem uważa się za Don Kichota.

W ucieczce ginie zawsze więcej wojowników, niż w walce.

 Aby wypełnić ludzkie serce, wystarczy walka prowadząca ku szczytom. 

Najgroźniejsi wrogowie, z którymi musimy walczyć są w nas.

Ludzie pokonani w walce o coś, w co wierzą, biorą na siebie z ochotą męczeństwo jak gorzką nagrodę swej samotności. Rzecz jednak w tym, że mało jest takich, u których wytrwałość ciała dorównywa sile wiary.

Kto się nie zmaga ze sobą, musi walczyć ze światem.
  
Obawiać się należy nie tych, którzy walczą, lecz tych, co unikają walki.

 Mężczyźni kochają walkę, a testosteron prowadzi do wojen. Jesteśmy biologicznie i genetycznie zaprogramowani na walkę. Tak nas stworzyła natura - mamy oczy z przodu, więc oceniamy odległość do ofiary, mamy zęby, więc polujemy. Polujemy również na siebie. Niestety...

 Prawdziwą walkę stoczył samotnie [...].

 Dzieci mają tylko żyć, dorośli tylko walczyć.

 Życie jest ciągle walką, a pokój jest tylko owocem zwycięstwa.

 Nie można walczyć z przyszłością. Czas jest po naszej stronie.

 W człowieku toczy się walka tego, co godne pochwały, z tym, co zasługuje na naganę.

 Tylko ten może zrozumieć, czym jest jego gospodarstwo, albo czym jest jego kraj, kto częściowo mu się poświęcił, dbał o niego, bronił go lub walczył o jego piękno.

 Jedną z najbardziej skutecznych pokus zła jest wezwanie do walki.

 Trzeba było przeżyć 5 lat okupacji w Warszawie w cieniu Pawiaka, trzeba było słyszeć codziennie odgłosy salw, tak, że przestawało się je słyszeć, trzeba było asystować na rogu ulicy przy egzekucji dziesięciu, dwudziestu, pięćdziesięciu przyjaciół, braci lub nieznajomych z ustami zaklejonymi gipsem i oczami wyrażającymi rozpacz lub dumę. Trzeba było to wszystko przeżyć, aby zrozumieć, że Warszawa nie mogła się nie bić.

 - Przyjmijcie, panowie, parę rad od starego wyjadacza. Nigdy nie dryblujcie, gdy można podać. Nigdy nie rezygnujcie z walki, gdy w czwartej kwarcie macie dwadzieścia punktów straty. I nigdy nie zadawajcie się z kobietą, która ma więcej niż jednego kota.

Z głupotą sami bogowie walczą nadaremno.

 W walce pomiędzy tobą a światem sekunduj światu.

 W walce na śmierć i życie nie ma granic. Nie możemy pozostać obojętni na to, co się dzieje w najdalszych zakątkach świata. Zwycięstwo jakiegokolwiek kraju w walce z imperializmem jest naszym zwycięstwem, podobnie każda klęska jest nasza klęską.

 Każdy kontakt z otoczeniem jest swoistą walką: zwyciężę ja lub zwycięży otoczenie.

 Znikąd nie spodziewałem się już ratunku i chciałem umrzeć. A jednak działo się coś dziwnego, ilekroć nawiedzało mnie to pragnienie, natychmiast myślałem o niebezpieczeństwie. Myśl ta dodawała mi sił do dalszej walki.

 Jestem nie tylko pacyfistą, lecz wojującym pacyfistą. Jestem zdecydowany walczyć o pokój. [...] Czyż nie lepiej zginąć za sprawę, w którą się wierzy - za pokój, aniżeli cierpieć za sprawę, w która się nie wierzy - za wojnę?

 Jestem przekonany, że Gandhi to najbardziej światły polityk naszej epoki. Powinniśmy ze wszystkich sił starać się postępować tak jak on - nie stosować przemocy w walce o słuszną sprawę i powstrzymywać się od udziału we wszystkim, co uważamy za zło.

 Wiem z wielorakiego doświadczenia, że bardziej niebezpiecznie jest walczyć z wiatrakami niż z wołami.

 Małżeństwo w tym jest podobne do życia, że to pole walki, a nie grządka róż.

 Obowiązkiem lekarza jest walczyć z chorobą i ze śmiercią, walkę tę powinien prowadzić do ostatka, choć wszystkie pozycje wydają się stracone.

 Gdzie tylko w Europie jest ucisk Wolności i walka o nią,
tam jest walka o Ojczyznę,
i za tę walkę bić się wszyscy powinni.


 Nauka przyswoiła sobie walkę pokoleniową jako środek w okresie odrodzenia i stosuje go do dziś.

Te powyższe cytaty nie są związane z walką, czyli bicie, kopanie... , tylko z czymś innym. Walka nie zawsze odbywa się w taki sposób. Dużo częściej razy jest to walka z sobą, swoimi demonami...

środa, 22 maja 2013

Znalazłam kilka fajnych filmików dotyczących podstaw karate. Niestety ale nie udało mi się znaleźć części od 1 do 6. Na szczęście resztę mam. Poniżej w linkach znajdziecie części od 7 do 10.

-CZĘŚĆ 7
https://www.youtube.com/watch?v=IGYv_kj-hEg

-CZĘŚĆ 8
https://www.youtube.com/watch?v=3XuOBupGcSA

-CZĘŚĆ 9
https://www.youtube.com/watch?v=6fROrDXMZ3Q

-CZĘŚĆ 10
https://www.youtube.com/watch?v=Flqj0DRa69E

niedziela, 19 maja 2013

Polecam stronkę ; http://wzrostgwiazd.info/.
Na tej stronce znajdziecie wszystkie ważne informacje o sławnych osobach (m.in. ich wzrost- jak sama nazwa mówi, imiona, nazwiska, zawody, daty urodzenia i wiele innych rzeczy). Jest darmowa.

Poniżej podaję kilka linków do osób, które związane są z walką;
 http://wzrostgwiazd.info/jeanclaude_van_damme,wzrost.html
 http://wzrostgwiazd.info/jackie_chan,wzrost.html
 http://wzrostgwiazd.info/bruce_lee,wzrost.html
 http://wzrostgwiazd.info/vitali_klitschko,wzrost.html

środa, 8 maja 2013

Cały czas piszę o mężczyznach, ale przecież są też zwolenniczki tego rodzaju sportu, w tym ja. Dodaję poniżej zdjęcia, jakie udało mi się wyszukać. Jednak chłopców jest więcej(nie tylko starszych ale też młodszych), na treningu jestem tylko jedna. Czasami ćwiczyły co jakiś czas jakieś dziewczyny, ale pewnie im się za bardzo nudziło. Ale i tak jest fajnie. Przynajmniej moim zdaniem.






























W tym poście dodam kilka porównań  Jean Claude van Damme z :

- Steven Seagal
http://www.youtube.com/watch?v=ECBniq8RTTo

- Kamsing
http://www.youtube.com/watch?v=0eU-2d-DUhE

- Jason Statham
http://www.youtube.com/watch?v=Xkvte2MFP-Q

- Scott Adkins
http://www.youtube.com/watch?v=NB15werjAhs (nie podoba mi się zakończenie, ale trudno nie ode mnie to zależy)

- Mickey Rourke
http://www.youtube.com/watch?v=p6dfgM8mgYk  (dziwne zakończenie, szkoda że nie była dokończona ta walka i nie wiadomo jak się skończyła na tym filmiku, ale moim zdaniem wygrał van Damme - to z filmu niestety go nie oglądałam).


 

 



wtorek, 7 maja 2013

Mam nadzieję, że każdy oglądał przynajmniej raz jakąś część z serii KARATE KID. Super filmy.
   ! Gorąco polecam!
Poniżej znajdziecie linki do tych filmów.

http://www.youtube.com/watch?v=0y9g5PwFVtQ- to jest  część z Jackim Chanem.


http://bestplayer.tv/film/1421-karate-kid-the-karate-kid-1984-lektor-pl-1984-lektor-pl.html
(tutaj*).

http://bestplayer.tv/film/3812-karate-kid-iii-the-karate-kid-iii-1989-napisy-pl-1989-napisy-pl.html
(* i tutaj trzeba się zalogować jeśli chce się obejrzeć cały film, bo po jakimś czasie oglądania wyskakuje okno, żeby się zalogować).

http://www.kino.pecetowiec.pl/video/18801/Karate-Kid-4-Mistrz-i-uczennica-The-next-Karate-Kid-lektor(tutaj trzeba się chyba zalogować i film jest do pobrania, ale nie wiem czy za darmo).


Dobrze, że udało mi się przynajmniej znaleźć jedną część. Mam nadzieję, że nie jesteście na mnie źli.

poniedziałek, 6 maja 2013

Innym rodzajem broni w karate, oprócz nunchaku jest boken. Poniżej dodałam zdjęcia tylko kilku (przykładowo).







Mój boken jest akurat podobny do tego powyżej.
Sory, ale wiem, że poniższy filmik nie dotyczy w ogóle sportu walki, ale muszę to dodać. Niesamowity człowiek. Też chciałabym tak umieć jak on.
Zobaczcie koniecznie ten filmik.
http://www.youtube.com/watch?v=jY4VRvi46qA
;)
Obejrzyjcie poniższe filmiki. Przedstawiają one KARATE DO TSUNAMI, ale nie tylko same techniki. Pokazują także walkę nunchaku.
http://www.youtube.com/watch?v=fGj9SwV8PGc
http://www.youtube.com/watch?v=Bub-vSExwnE
http://www.youtube.com/watch?v=2Ntnk58zI0o
http://www.youtube.com/watch?v=LMCoWx5LaIg
Filmik,który znajduje się poniżej porównuje Bruce Lee i Jackiego Chana.
http://www.youtube.com/watch?v=8p0g80fUf4Y
Moim zdaniem fajny filmik.
Obejrzyjcie ;)

niedziela, 5 maja 2013

Poniższe zdjęcia są z filmu ,,Wspaniały".



To właśnie z tym facetem pierwszy raz przegrał, ale za drugim już razem odniósł zwycięstwo, gdyż przypomniał sobie to, co powiedziała mu przyjaciółka. Potem do końca walki był uśmiechnięty. Nikt nie wiedział o co chodzi.



Jackie Chan w poniższym filmiku trenuje. Są to wycinki z filmu ,, WSPANIAŁY". Oglądałam cały film i mnie się bardzo podobał. Moim zdaniem świetny film. Polecam!!!
Dziewczyna występująca w filmie mówi mu, że przegrał tylko dlatego, że miał smutną minę i się nie uśmiechał. Podczas drugiej walki on przypomina sobie to, co mu powiedziała i oczywiście wygrywa. To jest szczęśliwe zakończenie, gdyż on przyjeżdża do niej i zmienia się jego status na - w związku.
http://www.youtube.com/watch?v=afKp2kRFPyU
Jackie mówi jej, że nie lubi sam trenować. Dziewczyna mu pomaga i trenuje z nim. Oczywiście nie tak ciężko jak on, ale po prostu zachowuje się jak najlepszy przyjaciel.
Naprawdę fajny film.
POLECAM
Fajny filmik znalazłam na yt. Pokazuje on Jean Claude van Damme'a i Jackiego Chana.
Znajdziecie go w poniższym linku.
http://www.youtube.com/watch?v=bDL7BjJ-Nj0
W poniższych linkach zobaczycie jak trenuje Jean Claude van Damme.
-http://www.youtube.com/watch?v=HjytmUkbT2E
-http://www.youtube.com/watch?v=-x5sSbGyujg
-http://www.youtube.com/watch?v=DauDv81lsOk
Piszcie w komentarzach co chcielibyście, aby pojawiło się na moim blogu. ;)